وقتی میگم بچه ی غم هستم همه فکر میکنن شوخی می کنم ولی واقعااین طور نیست وپشت چهره ی بعضا خندان چه غم ها نهفته است ودرونم پراز غم های کوچک و بزرگ هستش غم من مثل انسان های دیگه نیست غم من عشق و پول و... نیست غم من غمی فرا تراز این دنیاست

به قول شاعر:غم من غم بی غمی آدماست آدمای کوچیک قد کشیده...

وقتی از شکم مادرم به دنیا امدم اولین کاری که کردم گریه بود! اولین چیزی که درک کردم غم بود واسم غم رو زبونم موند من با غم بزرگ شدم وشاید این تقدیر بوده به هر حال من نمیتونم بگم هرچه پیش آید خوش آید ولی یه جورایی دیگه به این همه غم و غصه عادت کردم ودارم با قضیه کنار میام

(و.ش)

از هرموضوعی که فکرشو بکنید غمش برا من مونده وراجع بهش هم بعدا توضیح میدم وفعلا نمی خوام خودمو خالی بند و لوس نشون بدم این وبلاگ و با عشق ساختم وبا علاقه هم تا آخرش ادامه میدم

نظر یادتون نره!!!!!!

آری!هرکه در این بزم مقرب تر است جام بلا بیش ترش می دهند

از همه ی کسانی که منو یاری می کنند تشکر می کنم