"حقیقت"

!حواسم هست

دست بالا می نویسم

!تا نکند تنه ی این خط ها به کسی برخورد کند

!از قلمم دور بودم و فکر می کردم که زبانم گرفته

بی خوابی ها هم اضافه شدند

تا باز هم وجه اشتراک من و تو

صفر صفر بماند

!بی خود مضطرب نشو

...کار از کار گذشته

دیگه با یه مشت قرص سفید هم درست نمیشه

تن بید خورده ی وجودم کارش به پایان رسیده.

(شما که غریبه نیستید با نیستی قرار داد دارم)

این تن خانه نیست که بکوبی و دوباره بسازی

می بینی؟ باز هم حرف هایم رو به تکرار است

داستان روزهای زندگی ام که برای زندگی نکردن است

...هم چنان ادامه دارد

جلوی تابلوی ایست

تازه می فهمــــــــــــــــــی دور و برت چه خبر است؟

خنده ی پسرک

زیر دست و پایی غول آسا و نامرئی له شد

(تو فالوده ات را بخور)

راستی شالوده ام به فالوده شبیه نشده؟

کمکم می کنی؟ این بلا از کجــــــــــا آمده؟؟؟

ببخشید! این جمله دارد خودش را شرطی می کند:

"ده قدم که همراهم بشوی

تازه چشم و گوشَت

تابلوی بسته است را بر می دارند"

(این رابطه در همه ی معادله ها صدق می کند)

دهنم بعد از خوردن کیک چهار سالگی مزه ی بدی پیدا کرد

تلخی در وجودم کاشته شده

من ، بیمه شدم

پ.ن:

این جا کسی برای هم دردی با من

سرش را هم نمی گیرد

باز می نویسم از سر خط

...این خط ها مرا می نویسند از بد روزگار

"آرزو"

قصه ی زندگی ام رمان نیست
که از آخر بخوانی و بخندی
خودم را برای پرواز آماده کرده بودم
اما سقوط فرجام من بود
نقطه ، سر خط
و حال
چه بخندم ، چه بگریم
نپرسیده می دانی
که بزرگ ترین آرزویم چیست
و کوچکترینش ، فرقی با بزرگترین ندارد
میانگینی در کار نیست
حد وسط همان مرگ است
و برای مرگ
همان یک جرعه آب ، هم زیادیست
نقطه ، سر خط
فقط
کاشکی
زندگی کردن
قدری آسان تر بود
راستی
ناجی ام هرگز نگفت که می آید
و تو ناجی ام بودی
دیر آمدی عزیز
مطمئن باش برای برگشت
...دیر است
نقطه ، پایان من.

:پ.ن

عشق های من می میرند

حتی پیش از تولد

یازده دقیقه

مادر بهتر آنکه بوسه ات را به سنگیبخشیده بودی تا به گونه ی من. اگر پرنده ای به دنیا می آوردی در گرمای آغوشت پناه می گرفت اگر درختی به دنیا می آوردی از آوای ترانه ات به سبزی می گرایید برگ هایش ولی اکنون که انسان به دنیا آوردی. تنها تنها مانده ای... ای نازنین آه چه تلخ است انسان زاده شدن وقتی که انسان را برادری جز دشنه نیست...!!

داداش عزیزم آقا رامتین 

همیشه،هرگز

و گردباد شك بود كه

حقايق را در خود پنهان كرد .

اما من نمی توانم مخفی شوم !

هنگامی که سرما در تمام

استخوان هایم نفوذ می کند

گرما می تواند دلیل مناسبی

برای ادامه دادن باشد

پس این درخت بودن است

که میوه ی ماندن را همراه خود دارد

ما باید باشیم پس باید بمانیم !

قسم می خورم

هرگز جز این را باور نمی کنم !

همه با چهره های خسته چشم های خود را به دور دست ها دوخته اند و
قلب های خود را به امید دیدن نوری وعده می دهند
شهر در نهایت سکوت و خاموشی به سر می برد
کودکان با رفتارشان منتظر اتمام این زندگی اند
با مشت های کوچک خود به پا های این زندگی می زنند تا فلج شود.
بازی های پر شور و گرم آن ها در سرما ی شهر دفن شده اند
اگر دیوار سکوت را بشکنی هزاران هزار فریادهای بی پاسخی را میشنوی که نسل های زیادی به امید شنیدن جواب آن ها گوش های خود را آماده کرده اند
حتی در درون تابوت های سیاه
و تو برای حفاظت از گوش هایت مجبور می شوی دوباره دیوار سکوت را درست کنی .
ساختمان های بلند
سلام های اجباری
چشم های خیس
دوستی های کمرنگ
و شهرمردگان

و یکی از این همه

امروز واپسین روز زیستن بود .

فردا شاید دیگر نباشیم

نوشتم

تا درونم پر نشود از مرگ

بخوان

شاید این بار کم شود

قسم خوردم از غم نگویم قسمم شکست اخر غصه ها انقدر بود که دلم را شکست

نه غم نه

میدانی درد من از چیست ؟ از بیزاری از خویش