قال الامام المهدی (ع) : فما یحبسنا عنهم الا ما یتصل بنا مما نکرهه.
پس ما را از ایشان (شیعیان) دور نمی کند مگر آن رفتارهای نا خوشایندی که از آنها به ما گزارش می شود.
یکی بود یکی نبود زیر این آسمون آبی رنگ یه خونه ی کوچیک بود که تو این خونه ی کوچولو یه پسر 16 ساله که تازه پشت لبش سبز شده بود با خونواده ای مهربون زندگی می کردند. پسرک قصه ی ما اسمش شاهین بود ...
شاهین کوچولو بچه ی سر به زیر و آرومی بود ، به کسی کار نداشت ، اما خیلی ها اونو  اذیت می کردند ؛ به کسی دروغ نمی گفت ،اما خیلی ها به اون نارو می زدند. کفر و ناسپاسی نمی کرد و همیشه دلتنگ یه دوست بود ، دوست با معرفتی که از 15 سالگی گمش کرده بود. شاهین همیشه وقتی دلش می گرفت با دوستش درد دل می کرد و دوستش هم فقط و فقط می شنید و نمی تونست که جوابی بده و فقط با کاراش دل شاهین قصه ی ما رو شاد می کرد. شاهین همیشه دوستشو به اسم کوچیک صدا می کرد اما دوستش نمی تونست حتی این کار رو هم در مقابل شاهین بکنه ، این دو تا دوست خوب همیشه با هم بودن حتی از سایه به هم نز دیک تر بودند. تو دل هم، تو فکر هم ، تو روح هم...
تا اون روز شوم...
صبح یکی از روزا شاهین بر حسب اتفاق یه دختر کوچولوی خوش گل و تو دل برو رو می بینه و یک دل نه صد دل عاشق دخترک میشه ، شاهین و دختر خیلی با هم خوب شدند طوری که دخترک جای دوست رو تو دل شاهین گرفت. شاهین حتی دیگه اسمی هم از دوستش نمی برد و فقط مشغول عشق بازی با دخترک بود ، با هم می رفتن پارک و قدم می زدند و از آرزو های محالی که توی دلاشون بود می گفتند...
تا این که یه روز کلاغه خبر میاره که شاهین، دختری که باهاش دوستی همین الان رفت پیش یه پسر دیگه. با شنیدن دل شاهین بد جوری شکست. از اون روز به بعد شاهین دیگه دخترک رو ندید و حتی حاضر نشد به حرف های اون گوش بده. چند ماهی گذشت، شاهین حالا دیگه خیلی تنها شده بود ، بی کس و تنها تو کوچه پس کوچه ها شهر پرسه می زد ، هر جای تاریکی رو که پیدا می کرد می رفت و تو تاریکی حرف می زد ، طوری که دیگه این برهوت و سیاهی شده بود مونس شاهین ، تا این که ....
آره داشتم می گفتم تا این که یه روز وقتی کنار یه درخت توی یه کوچه ی سرد و تاریک نشسته بود و داشت خاطرات تلخ و شیرینش رو با دخترک مرور می کرد یه صدایی شنید به گوشش رسید ، اولش ترسید و کمی خودش رو جمع و جور کرد بعد دید اون کوچه ی تنگ و تاریک با نوری روشن شد. شاهین مات و مبهوت داشت به اطراف نگاه می کرد که یهو صجنه ای رو دید که پاک کاملا گیج شد، اون نور ، نوری از طرف همون دوستی بود که با اومدن اون دختر از دل شاهین افتاده بود بیرون. شاهین وقتی که نور رو دید ، پرسید: تو کی هستی؟
که صدایی گفت: من دوستتم. شاهین گفت: دوست من هیچ وقت جواب منو نمی داد. صدا گفت: حالا چی ، الان که دارم باهات حرف می زنم. شاهین متعجبانه گفت: آخه من هیچ وقت دوستمو ندیده بودم ، نمی دونم چه شکلی بود ، من ، من فقط توی دلم با اون انس گرفته بودم.
صدا  گفت: می دونم، من همیشه در کنارت بودم ، کمکت می کردم ، وقتی از ته دل مرا یاد می کردی، شتابان به سویت می آمدم چون دلت پاک و ذهنت خالی از فکر های پلید و شیطانی بود.
شاهین پرسید: دوست خوبم اسمت را هم که نمی گویی، لااقل اسمت را بگو تا بشناسمت. صدا گفت: من مهدی موعودم ،من حجت خداوند متعال روی زمین ،  همان کسی که کفرو ستم را ریشه کن می کند و بساط عدل و داد را بر پا... ناگهان شاهین بغضش می ترکه و با گریه می گوید: تو مهدی (عج) هستی؟! همان کسی که همیشه در دلم به تو امید داشتم ، ما خیلی با هم صمیمی بودیم ، من همیشه از خدا می خواستم که تو را ببینم ، پس چرا حالا این جا و در چنین شرایطی تو را می بینم ؟!
صدا گفت: شاهین تا زمانی که دل تو پاک بود و جز بازی های کودکانه و سادگی و مهربانی چیزی در برداشت، من پیشت بودم. اما تو خودت با دوستی با آن دختر کوچولو من و از دلت بیرون راندی ، ولی من همیشه از دور مواظبت بودم اما نمی توانستم جلویت را بگیرم که با دوستی با آن دختر خودت را به گناه آلوده نکنی ، نمی توانستم چون خداوند مرا پنهان کرده بود ، من شیطان را می دیدم  که در فکر و نفس تو رخنه کرده بود و افکار ساده کودکیت را به فکر های پلید و شوم تبدیل می کرد ، اما نمی توانستم راهنماییت کنم چون خودت نمی خواستی ، قبول کن که تو خودت مرا راندی و قبول کن که اشتباه کردی.
شاهین در حالی که بلور های اشک روی گونه اش نشسته بود ، سرش رو آرام تکان داد و گفت : قبول دارم، اشتباه کرده ام ، مرا ببخش. مهدی جان مرا ببخش. اما ناگهان نور رو به تاریکی و صدا رو به سکوت رفت.
شاهین دوان دوان به سوی نور و صدا می رفت اما... تا این که آخرین صداها آهسته از ته کوچه به گوشش رسید، صدا می گفت: شاهین من همیشه با تو هستم حتی از سایه ات به تو نزدیک ترم. نه تنها به تو بلکه به تمام انسان ها، این شما انسان ها هستید که مرا از خودتان می رانید و با گناه کردن و ستم به دیگران دل مرا می شکنید و قلبم را مجروح می کنید. پس مرا با دلی پاک بخوان تا خدا هم مرا به سویت بفرستد...
و صدا قطع شد.
از آن روز به بعد پسرک قصه ی ما هر روز با دلی پاک نماز می خواند و سعی می کرد به نا محرم نگاه نیندازد ، همیشه از نفس خود مراقبت می کرد و بندگی نفس را کنار گذاشت و بنده ی عقل خود شد. تا فقط و فقط یه بار دیگه آن صدا و نور و عطر دل انگیز را دوباره حس کند.
بله قصه ما به سر رسید ولی کلاغه به خونش نرسید.
به امید روزی که همه ی ما با ساده دلی و محبت و دوست گمشده ی خودمون که هیچ وقت بی معرفتی نمی کنه  و همیشه همراه ماست پیدا کنیم و به یاد این شعر بیفتیم که:
 مژده ای دل که مسیحا نفسی میاد

سلام

یه عکس توپ