تا چشمام رو تو زندگیم درست باز کردم دیدم که تنها همدمم غمه ، تنها دوستی که تا حالا واسم موندگار بوده غمه و از همه ی گذشته های دور و نزدیک و خاطراتم فقط غم باهام مونده...

روز های عمر ما ، ساعت ها و ثانیه ها زندگی مون با سرعت دارن از هم پیشی می گیرن و هر سال لحظه ی سال تحویل یک مشت خاطرات و آرزوهای بر باد رفته رو با غم و حسرت و اگه شادی و خوشی هم داشته باشیم میسپریم به تاریخ یا به قسمت های تلخش زیادی فکر نمی کنیم تا آغازی رو به جلو داشته باشیم با امید و آرزو تا سال رو نو می کنی یهو یه خلأ احساس میکنی و تازه می فهمی کسی رو که بهش دل بسته بودی دیگه پیشت نیست.

تو این زندگی ما هر چی مثل یه سکه می مونه و 2رو داره و برای همینه که شاهین میگه به چشمات هم بعضی وقتا نباید اعتماد کنی. گاهی وقتا غم از شادی هم با ارزش تره این غمه که تو دل ها موندگاره ، شاید اگه توی شادی کسی شریک نشیم و شادی رو واسه خودِ خودش بزاریم، زیاد مهم نباشه، امّا خوبه که همیشه سعی کنیم که تو غم های دیگران خودمونو شریک بدونیم...

در خواب ناز بودم شبی

دیدم کسی در می زند

در را گشودم روی او

دیدم غم است در می زند

ای دوستان بی وفا

از غم بیاموزید وفا

غم با همه بیگانگی

هر شب به من سر می زند

...یکی از روز های خدا پسرکی بود که خیلی تنها بود ، بیش تر وقت هاش رو تنها سپری می کرد ، دلش ساده و پاک بود. یک روز دست تقدیر اونو با کسی آشنا کرد که پسرک تنها رو خیلی تکون داد . پسرک و دوستش روز های خوبی رو شروع کرده بودند و از آشنایی اون ها مدت زیادی نمی گذشت کم کم مهر و محبت و علاقه بینشون بیش تر می شدانگاری که پسرک تنها از تنهایی در اومده بود ، پسرک فکر می کرد که یه دوست و همدم خوب پیدا کرده که می تونه همه ی حرف هاش رو بهش بگه و ابراز علاقه و بتونه مشکلی از مشکلات دوستش رو حل کنه و همین طور مشکلاتش رو که تو تنهایی باهاشون دست و پنجه نرم می کرد با دوستش در میون بزاره و واسه هم دیگه سنگ صبور باشند ، غافل از این که روزی دوباره تنهای تنها میشه.روزها پشت سر هم می گذشت و این علاقه ی مسافر شهر غم به دوستش بود که بیش تر و بیش تر میشد. اما از علاقه و حس اون نسبت به خودش خبری نداشت، هر روز با هم صحبت می کردند و تقریبا صمیمی شده بودند...

بعد از چند ماه دوستِ مهربونِ مسافر یکمی اخلاقش رو عوض کرد ، پسرک تنها هم یه چیزایی احساس می کرد اما واقعا توی دل دوستش یه خبرایی بود دیگه مثل سابق رفتار نمی کرد و بهونه می گرفت و ...

تا این که از زبون یکی از دوستای صمیمیش شنید که دوستش مهربونش با یکی دیگه می پره و کم کم می خواد قید پسرک تنها رو بزنه ، اون لحظه بود که دنیا رو سرش خراب شد. مسافر ِ تک ، تنها نگران دوستش بود . اطرافیان مسافر ِشهر ِغم فکر می کردند که مسافر قصد داره که رابطه ی دوستش رو بهم بزنه یا یه کارایی بکنه که ...! کاری که بتونه خودش رو راحت کنه و یه جورایی انتقام بگیره . اما اطافیان از دلِ مسافر خبر نداشتن. مسافر شهر غم نه تنها دوستش رو نفرین نکرد بلکه براش آرزوی خوشی و سلامتی کرد. چون شادی دوستش شادی اون بود. مسافر از اول دوستیش چشم داشتی به تعلقات دوستش نداشت یعنی دوستش رو واقعا واسه ی خودش می خواست و از ته دل دوسِش داشت ، این دوست داشتن زیاد هم باعث شد که باز هم بدون گلایه ای خودش رو کنار بکشه تا دوستش بتونه شاد باشه و با افرادی که دوستشون داره باشه.

روزهای نسبتا طولانی تنهایی گذشت و گذشت. تا این که دوستِ جدیدِ دوست مسافر خواست که با مسافر صحبت کنه ، مسافر فکر کرد که مشکلی برای دوستش پیش اومده و قبول کرد. پسره تو صحبت هاش حرف های جدیدی می زد ، می گفت که از دوستش خسته شده و دیگه نمی خواد که پیشش باشه ، به مسافر گفت که بیاد و دوباره با دوست قدیمیش ارتباط قبلی رو بر قرار کنه ، مسافر که دیگه غروری براش باقی نمونده بود و تنهایی و غم حسابی شکستَش کرده بود در خواست رو رد کرد چون شرایط روحیش واقعا خیلی بد بود و نمی تونست ادامه بده.

نزدیکای روز تولدِ مسافر دوست قدیمیش باهاش تماس گرفت و گفت که خیلی تنهاست و از کارای گذشتش پشیمونه و گفت که اگه هنوز دوستش داره می خواد که دوباره مثل قدیم با هم باشند. پسرک چند روز فکر کرد وسعی کرد که شرایط روحی خودش رو جمع و جور کنه ، هر چند که باید غرورش رو می شکست ، ولی با خودش گفت اگه واسه کسی که دوستش دارم این کار رو نکنم واسه کی بکنم؟

مسافر یه باره دیگه از دوستش پرسید که چه قدر دوستش داره؟

و دوستش جواب داد: دوستت دارم اما... (اما هیچ وقت جواب سوال مسافر رو کامل نداد)

و مسافر تنها در خواست دوستش رو قبول کرد.

یکی از دوستای مسافر به نام earwin بهش گفت: کسی که یک بار ترکت کرده دوباره هم می تونه این کار و بکنه و حواست رو خیلی جمع کن. ولی پسرک ساده و مهربون با اومدن دوباره ی دوستش که معلوم هم نبود چه قدر دوستش داره سعی کرد که مشکلات و موانع رو از سر راه بر داره تا بتونن دوباره با هم باشن اما دریغ که نمی دونست اگه تنها بخواد این موانع رو هموار کنه یه روزی از پا می افته . مسافر دلش رو 6 دانگ به دوستش داده بود ، دوستی که جدیدا محبتش رو به خیلی ها ابراز می کرد و تو دلش خیلی شلوغ بود. درست بود که مسافر و دوستش تفاوت هایی داشتن اما اگه می خواستند می تونستند چیزهای مشترکی هم با هم داشته باشن. مسافر شهر غم چندین و چند بار از دوستش پرسید که چه قدر دوستم داری؟ اما هیچ وقت جواب کاملی نگرفت. مسافر کاملا گیج شده بود ، یعنی اگه دوستش بهش می گفت که نمی خوامت خیلی بهتر بود از این بود که همش جواب های سر بالا بده.

مسافر سعی و تلاش کرد که دوباره همه چی مثل سابق بشه، از خیلی از کاراش زد و سعی کرد که دوباره مثل قبل بشه، اما به قول بچه ي غم، عاشقان را خوش دلی، تقدیر نیست. اون مهری که از دل دوستِ مسافر رفته بود دیگه هیچ وقت سر جاش بر نگشت...

مسافر که قرار بود مشکلات دوستش رو حل کنه کم کم داشت به مشکلی برای دوستش تبدیل می شد ،دوست مسافر سر موضوعی دوباره دل ترک خورده ی مسافر رو شکست...

 مسافر شهر غم امید و آرزوهاش رو به خاک سپرد و دوستش رو به خدا و برای همیشه به خلوت دلش کسی رو راه نداد تا همه بدونن که چه عشق مقدسی داشت...

وقتشه

وقته سفر

وقت راهی شدنه

لحظه ی بریدن و لحظه ی دل کندنه

یک عالمه خاطره یه سبد شعر و غزل

روی برف کوچه ها جای پای رفتنه

آخرین فرصت ما واسه گریه کردنه

خط جاده رو برو سوز کوچه پشت سر

کوچه های آشنا سایه های رهگذر

جاده تا مرز افق تا بلندی های کوه

رو به سوی روشنی شعری از جنس بلور

بی تو پرسه می زنم بین تردید و یقین

توی خلوت سکوت انعکاس یک صدا

صدای گریه ی من صدای سوت قطار

وقت تلخ بدرقه آخرین دیدار یار