به نام آفریننده ی غم

به مناسبت مرگ پسری که نفسش را قسطی می خرید...!

bachehayegham — Tue, 09 Oct 2007 19:29:18 GMT

سلام آخرم را طوری قبول کن تا به یاد عشق هایی باشد که یخه ام را ول نمی کنند و به یاد مرگ پسری که نفسش را قسطی می خرید...!
باور کن دنیا برایت شیرین تر از عسل می شود وقتی آخرین دریچه ی امید را برویت می بندند اما از زیادی شیرینی زبانت با باورت مشکل پیدا می کند!! ........!
خدا دارد از آن بالا ، از این پایین و از همه جا به من می خندد. به عقل بچه ای که مرگ را در حال ، سعادت می بیند؟!
اجازه دهید بگذریم . بگذریم و این قدر بگذریم تا برسیم به هر کجا که تو بگی.و احتمالا بهشت زهرا_ شاید من دیگر نباشم... آخرش گلشیفته می آید سر قبرم هان؟ یا شاید هم آوریل لاوین!!
وقتی می گویم آب می شوم یعنی آب می شوم. آدامس موزی می خوام چی کار؟
فقط همین را در ایستگاه آخر بگویم: این جا خدا ـــــــــــــ
آخرش همه می گویید چه زیبا چه خوب یا چه قدر غم چه قدر بد... خدا همیشه نگهدارتان و گام هایتان سلامت باد
* تا آخرش هم کسی در انتهای این من ها ، تو را نمی بیند...

می خواهم بر اساس اصل چهل وچهار قانون اساسی
این آخرین حرف هایم را پیش ببرم

"کراک"
عادت کرده ام برای جلوگیری از اشک قندیلی
حرف ها را در گوشی بنویسم
گوش کن!
خبر جدیدی دارم:
"از موج مثبت خبری نیست"
حالا هر کس داوطلب است سرش را کاهو بگیرد
و بگوید: "منفی در منفی می شود مثبت"
.........................
....................................
................
انسان دوستی ام گل می کند
و چند سطر حذف می شود
تا مغز بچه ای دریاچه ی قیر نشود!
تصویرم از جلوی آیینه سُر می خورد
و به گوشه ای می خزد
چه کنم که این چشم ها
چشم دیدن خودشان را هم ندارند...!

و اما مشروح اخبار!!!
تا 2 پک دیگر مخم برای همیشه منتقل می شود (divert) روی "هیچستان"
.
.
تا بفهمی چی شده نبض من بدون فلاشر سرد می کند!!
(هر روز دارند این جمله ی معروف را یادم می دهند
"خنده ها تلاشیت برای پنهان کردن غم ها")
اما انگار هستی با خندیدن من مشکل دارد
فقط وقتی چشمم را ببندم چیزی می بینم...!
سیب زمینی داشت دیب دمینی خطاب می شد
که دستی آمد و خنده ام را به یغما برد
نگاه به صورتم نکن
مهر پیری به روحم خورده و دستانم
دستانم بدون بالا بر
و در حال
با آهی که ثمره ی دلی پر خون است
به پیری می رسند_ نمی رسند؟
بگذار یک لحظه عقلم مثل خرابه ای چهار شانه شود!
" رعشه هایم خیلی هنریست!!!"
اولین صفحه از دوره ی بغض سالاری دینی هیچ وقت یادم نمی رود:
این جانب روزگار سرد و رنگ پریده ای که بخارش
با بد شگونی مزین شده
به خنده اش رضایت نه! نمی دهم.
هنوز دنبال پاک کن می گردم
با این پیشانی مشکل دارم...!
(خب رسیدیم به جایی که پی نوشت ها هم پیش رفت می کنند
کسی پیاده نمی شود؟!!)
"قلمم دارد خودش را از دستانم آزاد می کند" پس
شش دانگ حواست را
بزن پای سطر های معطل
که من سه تیغم و جوانه قبول نمی کنم!
در مالیات هفتم زندگی ،
مرگ چند سالی می شود که قــُل اولش را زده
دنیا دارد بچه ی ناتنی اش را سقط می کند!!
و تو می گویی:
پشت کله ام ، فقط ،
کمی خاکستری شده؟
(با کلاهت قاضی بازی کن
این سر با دز بالایی هوای مردن دارد_ ندارد؟)
تبخیر خودم را حس می کنم
عاقبت رُسم کشیده می شود
با نردبانی که تقدیر جانی برایش نگذاشته
راهی آسمان می شوم
اما این معراج انتهایش کجاست؟
بلندی اش می رسد به همان جایی که صدام رفت ؟!
هـــــه! یک نگاه به چهار ستون ِ شل و ولی که
ادعای داربست بودن برج میلاد را دارد بینداز
یاد دریا برایت زنده میشود!!!
پیرمردی پیغام داد: فقط لانه ی موش را کم دارم!!
تو رو خخدا
این قدر با سوزن ِ نگاهتان به بغضم نزنید
بدون قسم! ظرفیتم با یک نگاهت لبریز شده!
لطفا کمک کنید و آرزوهایم را دست به دست کنید
قطعه ی 314 ردیف 314 و همه اش 314
همشان را در همان گور نوسازم بریزید
من باید آتش بازی قبلی زنده می شدم!
(آخ! ببخشید وسط حرفتون پریدم! این مرگ تکرار مجدد ندارد؟)
هـــه! نگاه کن! من بدون قرینه حذف می شوم...
رگ آخرم را که بزنم ۵ تکبیر بعد همه سیاه پوش می مانند؟
لطفا کمی عقب بروید
این شعر می خواهد سکته ی دوم خودش را هم
با موفقیت بزند!! (خیالت راحت شد که این شعر، شعر نمیشود؟)
به دو سطر بعد که برسی... یعنی من در غربت تمام ، تمام شده ام _ تمام شده ام !!؟؟
من از پوچی اشباع شدم می دانی؟
زحمت نکش!!!.... بــــ ـــه قـــــ و ل ــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن:
2. اگر این جا نایستاده بودم ، دنیا کمی کوچک تر بود.
3. التماس دعای ابدی برای همه ی مریضان

bachehayegham — Tue, 11 Sep 2007 19:32:18 GMT

به نام تو و به یاد هدیه ات

باز می نویسم از سر خط

و اگر این شعر با چشمانش راه بیاید

هدیه ایست به دختر همان پدر

می دانم این سطر ها نوش دارو نیست اما بخوان
شاید حرف دل تو
حرف دل من
حرف دل ما باشد

"!کاستی های این شعر را بگذارید پای حذف به قرینه ی معنوی"

در روزگاری که گوش بدهکار پیدا نمی شود
خودتان زحمت بکشید و این سطرها را بخوانید
...و عمیق بخوانید تا بفهمید بغض ته گلویم را

!بوی شیر از دهانم پر کشید و. تازه رسیدم به این دوران

به آب سرد که عادتم ندادند ـ دادند؟

نفسم را دارند با طناب می کشند با لا
این دل فقط زخم خبر تو را کم داشت؟
!!...از هدیه ات متشکرم
خدا تو را به سوی خود می خواند
و من اوج می گیرم و به اعماق اندوه می روم
شقیقه ام اسباب کشی می کند
!تو معراج را تجربه می کنی _من شکه می شوم
!سرنوشت ملکه ی مورچه ها با رفتنت عوض شد
...چه برسد به من
!!مطمئن هستم که در این پیاز جایی دارم
دارد پایش می رسد
که بخوانمت پدر

(اجازه می دهی به او بگویم پدر؟(

این جا ، به منی که از گریه فقط بغضش را می دانم
نمره ی قبولی می دهی پدر؟
حالا بروم چراغ جادو پیدا کنم؟
"و به غولش بگویم: حرف من یکیست "برش گردان
یا بروم با این غم خودم را دود کنم
...سبک شوم و تا
راستی تا کجا باید بالا بیایم؟
دلم نمی آید بروم
پلاکی را که بوی یاد تو را می دهد
شکنجه دهم و بگویم برایم از او بگـــــــو
می بینی؟ هنوز غم رفتنت خط کسری برای خودش جور نکرده
چرا می گویند: "تمامش کن"؟
...چشم اندازم جرات می کند و ده ثایه جلو می رود
...و باز تو تو و تو
بگذار ده ثانیه دیگر هم بروم_قبول؟
در راستای همین گذر گاهست
(که هم نوعان زنده ات را می بینم...!! (تو هم می بینی؟
هنوز در عالم یقینم! نه تو تمام می شوی
نه من تمامت می کنم
دارم حافظ را از برای تو حفظ می شوم
نگاه کن ! با محاسبات من
...هنوز امیدی به برگشت هست
ته مانده ی این زندانی ها بماند برای کسی که
!!!خیال آمدن دارد
حرف های من مثل درد هایم تمامی ندارد
"حالا شما هی بگویید: "تمامش کن
من که مردم آزار نیستم
سر خط بعدی بنویسید
"تمام"

:پ.ن

لطفا در این شب های عزیز یه دعای کوچک هم برای دختر نوجوانی که سرطان دارد نفسش را ذوب می کند بکنید.

التماس دعا

bachehayegham — Tue, 28 Aug 2007 16:32:18 GMT

به نام تو و به یاد هدیه ات

باز می نویسم از سر خط

می خواستی کمکم کنی؟

خط کشت را بردار و بگو

از زلت تا ذلت چند وجب فاصله است؟

"نگاه"

!صبر کن

تا چند ثانیه ی دیگر

دور برگردان شعرم را نشانت می دهم

!تا تو هم فقط به دختر درخت هلو فکر نکنی

فکر می کردم که دنیای کوچکی دارم

اما نه به این کوچکی

(هــــــــه! (...سقف آرزو هایم

کلمات آستین بالا زدند

دارند حلقه عمو زنجیر باف را خودشان می بافند
دارم به وحدت کلمه می رسم؟! رهایـــــــــــــی کجایی؟
تو گفتی که ستاره ام
!اما کم فروغ تر از شب تاب ها

...بابا! تو کمی خودت را بالا بکش
می دانی تک ستاره ات هم نابود شد؟
بعید نیست امشب از آسمانت یک سقوط آزاد را شاهد باشیم
!به کم فروغی محکومم
.

*****

و من برگشتم! در میان چشم های گرد شده

و ابروانی که از زیادی جاذبه پایین آمده

سرم برای آب حکم

!خط عابر پیاده ایست با یک چراغ سبز

سکوت مجسمه ها هم بالاخره تمام می شود
اما دیگر چه کسی برای اعتراض ها، درد دل ها و ضجه های دسته جمعی طوطی ها کف گیر به تابه می زند؟
حرف نزن! ساکت باش و از زندگی
لذت را کارتونی ببر!باشه گلم؟

دانای کل این شعر دارد مرا قرنطینه می کند

نفس عمیقم را وقف تو نمی کنم
...نه برای تو و نه برای مجسمه ها
هنوز امیدی به درخششم هست؟

پ.ن:

...هنوز من و من ها منتظریم

bachehayegham — Sun, 12 Aug 2007 19:34:18 GMT

به نام تو و به یاد هدیه ات

باز می نویسم از سر خط

هنوز هستم و این یعنی

تا هستم باید بکشم

زجر هایی توصیف نشدی را

"حقیقت"

!حواسم هست

دست بالا می نویسم

!تا نکند تنه ی این خط ها به کسی برخورد کند

!از قلمم دور بودم و فکر می کردم که زبانم گرفته

بی خوابی ها هم اضافه شدند

تا باز هم وجه اشتراک من و تو

صفر صفر بماند

!بی خود مضطرب نشو

...کار از کار گذشته

دیگه با یه مشت قرص سفید هم درست نمیشه

تن بید خورده ی وجودم کارش به پایان رسیده.

(شما که غریبه نیستید با نیستی قرار داد دارم)

این تن خانه نیست که بکوبی و دوباره بسازی

می بینی؟ باز هم حرف هایم رو به تکرار است

داستان روزهای زندگی ام که برای زندگی نکردن است

...هم چنان ادامه دارد

جلوی تابلوی ایست

تازه می فهمــــــــــــــــــی دور و برت چه خبر است؟

خنده ی پسرک

زیر دست و پایی غول آسا و نامرئی له شد

(تو فالوده ات را بخور)

راستی شالوده ام به فالوده شبیه نشده؟

کمکم می کنی؟ این بلا از کجــــــــــا آمده؟؟؟

ببخشید! این جمله دارد خودش را شرطی می کند:

"ده قدم که همراهم بشوی

تازه چشم و گوشَت

تابلوی بسته است را بر می دارند"

(این رابطه در همه ی معادله ها صدق می کند)

دهنم بعد از خوردن کیک چهار سالگی مزه ی بدی پیدا کرد

تلخی در وجودم کاشته شده

من ، بیمه شدم

پ.ن:

این جا کسی برای هم دردی با من

سرش را هم نمی گیرد

bachehayegham — Wed, 01 Aug 2007 11:39:18 GMT

به نام تو و به یاد هدیه ات

باز می نویسم از سر خط

...این خط ها مرا می نویسند از بد روزگار

"آرزو"

قصه ی زندگی ام رمان نیست
که از آخر بخوانی و بخندی
خودم را برای پرواز آماده کرده بودم
اما سقوط فرجام من بود
نقطه ، سر خط
و حال
چه بخندم ، چه بگریم
نپرسیده می دانی
که بزرگ ترین آرزویم چیست
و کوچکترینش ، فرقی با بزرگترین ندارد
میانگینی در کار نیست
حد وسط همان مرگ است
و برای مرگ
همان یک جرعه آب ، هم زیادیست
نقطه ، سر خط
فقط
کاشکی
زندگی کردن
قدری آسان تر بود
راستی
ناجی ام هرگز نگفت که می آید
و تو ناجی ام بودی
دیر آمدی عزیز
مطمئن باش برای برگشت
...دیر است
نقطه ، پایان من.

:پ.ن

عشق های من می میرند

حتی پیش از تولد

یازده دقیقه

قدر دانی

pejhman — Fri, 27 Jul 2007 16:58:18 GMT

لطفا این تشکر را با مخرجی به نام بی نهایت قبول کنید!

خواهر عزیزم معصومه گله که همیشه و همیشه شرمنده ی مهربونی هاش هستم.

مادر بهتر آنکه بوسه ات را به سنگیبخشیده بودی تا به گونه ی من. اگر پرنده ای به دنیا می آوردی در گرمای آغوشت پناه می گرفت اگر درختی به دنیا می آوردی از آوای ترانه ات به سبزی می گرایید برگ هایش ولی اکنون که انسان به دنیا آوردی. تنها تنها مانده ای... ای نازنین آه چه تلخ است انسان زاده شدن وقتی که انسان را برادری جز دشنه نیست...!!

داداش عزیزم آقا رامتین

همیشه،هرگز

و گردباد شك بود كه

حقايق را در خود پنهان كرد .

اما من نمی توانم مخفی شوم !

هنگامی که سرما در تمام

استخوان هایم نفوذ می کند

گرما می تواند دلیل مناسبی

برای ادامه دادن باشد

پس این درخت بودن است

که میوه ی ماندن را همراه خود دارد

ما باید باشیم پس باید بمانیم !

قسم می خورم

هرگز جز این را باور نمی کنم !

دوست نازنینم الهه

همه با چهره های خسته چشم های خود را به دور دست ها دوخته اند و
قلب های خود را به امید دیدن نوری وعده می دهند
شهر در نهایت سکوت و خاموشی به سر می برد
کودکان با رفتارشان منتظر اتمام این زندگی اند
با مشت های کوچک خود به پا های این زندگی می زنند تا فلج شود.
بازی های پر شور و گرم آن ها در سرما ی شهر دفن شده اند
اگر دیوار سکوت را بشکنی هزاران هزار فریادهای بی پاسخی را میشنوی که نسل های زیادی به امید شنیدن جواب آن ها گوش های خود را آماده کرده اند
حتی در درون تابوت های سیاه
و تو برای حفاظت از گوش هایت مجبور می شوی دوباره دیوار سکوت را درست کنی .
ساختمان های بلند
سلام های اجباری
چشم های خیس
دوستی های کمرنگ
و شهرمردگان

و یکی از این همه

امروز واپسین روز زیستن بود .

فردا شاید دیگر نباشیم

نوشتم

تا درونم پر نشود از مرگ

بخوان

شاید این بار کم شود

قسم خوردم از غم نگویم قسمم شکست اخر غصه ها انقدر بود که دلم را شکست

نه غم نه

میدانی درد من از چیست ؟ از بیزاری از خویش

نقد!

bachehayegham — Tue, 17 Jul 2007 08:38:18 GMT

سلام. قراره که ماهیت وبلاگ یه کمی تغییر کنه. و برای این که مروری داشته باشیم به گذشته ی 1 سال و نیمه ی وبلاگ ، تصمیم گرفتم با همراهی مدیر وبلاگ ترس هرگز یک جمع بندی از کارهای وبلاگ داشته باشم.
__هدف از ساخت این وبلاگ چی بود؟
هدف من این بود که به آدمای دور و برم روحیه بدم و بگم که غم دارتر از خودشون خیلی ها هستن. و در کنارش با نوشتن خودمم احساس سبکی می کنم.
قانع کننده هست؟
__آره. الان به سوال دوم من هم پاسخ دادی ، که می خواستم بپرسم چرا از غم نوشتی؟
__خب بگذریم. بریم سوال بعدی ، چرا بعضی اوقات از غم به مسائل مذهبی می رسیدی؟
روحیه ی من طوری هستش که با مسائل مذهبی خیلی در ارتباطم. و به نظرم خود ِ این مسائل هم دارای غم هستن.مثلا عاشورا. و در ضمن مومن نباید الکی خوش باشه و همون طور که می دونی پیامبر(ص) هم غمی در صورتشون بوده.(البته اصلا قصد قیاس ندارم)
__خب به نظر من میشه به این مسائل یه جوره دیگه هم نگاه کرد. اون ها سعی و تلاش کردند که پیام خدا را پخش کنند. پیام خدا عشق ، صلح ، صمیمیت بود.
بله اما من دارم سعی می کنم بگم که غم از مذهب جدا نیست. یعنی نمیشه گفت که آدم غمگین آدمه بدی هستش و این غم ها غیر مستقیم به این پیام هایی که اشاره کردی ، مرتبط هستش. مثلا یکی با گفتن از غم عشقی می خاد بگه که آقا جون بی معرفتی بده...
__خب ، تاحدی قانع شدم. فکر نمی کنی یک مطلب ممکن روحیه ی یک آدم ضعیف رو خراب تر کنه؟
ا ِا ِا ِشاید اما نه اون جوری که تو فکر می کنی. من آخر همه ی غم هام و نوشته هام یه دریچه ی امید می زارم.حتی اگه بر خلاف میلم باشه. مثلا متن خدا حافظی 17 آبان ببین...
__بعد از این که من وبلاگ "درد" رو نوشتم ، 5 نفر بهم گفتن وضعیت روحی مناسبی ندارن و حالشون بعد از خوندن اون مطالب بدتر شده.
ببین اون مطالب در عین زیبایی در پشتی نداشت. یعنی کاملا شیب منفی داشت. اما من سعی کردم در نوشته هام یه نقطه ی عطف بین غم و امید باشه.
__ پس یعنی خودت هم موافقی که اگه مطلب از یه حد استانداردی بیش تر جلو بره می تونه اثر منفی داشته باشه؟
بله موافقم. اما گفتم که غم های من با امید ترکیب میشن.حالا شما موافقی؟
__تا اندازه ای ، راستش نه زیاد.مثلا در مورد مطلب آخری شاید ، اما قدیمی ها فکر نمی کنم زیاد این طوری باشه.
در مخفی به دید همه نمیاد!

__نسبت به نوشته هات احساس مسئولیت می کنی؟چرا؟
آره. درسته که من برای دل خودم می نویسم اما ممکنه که یه جوون با حرف های من تحت تاثیر قرار بگیره. حالا این تاثیر می تونه مثبت یا منفی باشه. اما من سعی می کنم که مثبت باشه.

تولد

bachehayegham — Tue, 12 Jun 2007 14:29:18 GMT

امروز از تمام روز ها انتخاب شد

تا من به دنیا بیایم

لطفا از تبریک گفتن خودداری کنید

این تراژدی تبریک ندارد

قرار بود امروز نرسه
اما

عقربه ها که روی 12 ایستادند

فهمیدم تمام شد!

یک سال خودشُ به سال های قبلی عمرم اضافه کرد

و من به خدا یک قدم نزدیک تر و شاید هم دورتر شدم

اگه فکر کردی این کوره راه

این جشن تولد سیاه رنگ

امروز

و بقیه ی روزها

به خوبی و خوشی ختم میشه

اشتباه اومدی ، اسباب کشی کردن!

و من تنهای تنهام.

پ.ن:

فقط محض اطلاع بگم:

امروز تولدمه!

رویای زندگی...

pejhman — Thu, 15 Mar 2007 08:09:18 GMT

مسافر شهر غم

بچه ی غم

الهه ی غم

روز اولی که یه مژه کنار چشمم افتاد بهم گفتند که هر دو چشمت رو ببند و یک آرزو کن ، اگر چشمی رو که مژه پای اون افتاده رو درست بگی یکی از آرزوهات بر آورده میشه (خنده ی تلخ)
پس چرا آرزوهام بر آورده نشد؟ چرا آرزو ها فقط در حد آرزو می مونند؟
سلام
باز هم دارم برای بچه های غم ایران می نویسم
من (مسافر شهر غم) خیلی خوش حالم که جزو بچه های غم هستم. پیشاپیش سال نو رو به همه ی ایرانیان تبریک میگیم و از تمامی دوستان عزیز وبلاگ بچه های غم که واقعا نسبت به وبلاگ خودشون لطف داشتند تشکر می کنیم. امید وارم که در سال آینده اگه عمری باقی موند باز هم بتونیم باهاتون باشیم. عیدتون مبارک

این هم عکسی از بچه های غم

_ شنیده بودید که غم و شادی توی قلب آدما مثل همسایه ی دیوار به دیوار هستش؟ هیمشه یک جور شادی کنید که غم بیدار نشه... قضیه ما بر عکسه ، غم حق آب و گلی رو داره و شادی به کل اسباب هاشو جمع کرده و رفته که رفته. اصلا انگار فراری شده که ما رو تو حسرت یه لحظه از خودش بزاره.

آخر همین راه پله بودم که
عید آمد اما
سبزه ای به احترامش بلند نشد
تنگ آب زیادی آرومه
انگاری اون قرمز ساکته      باز هم فداکاری کرده
رفت تا من بمونم! حداقل تا چهلمش حداقل به یاد نفس های آخرش
محکوم به زندگی ِ زجر آورم
ظرف کوچکی به یاد فقرای ندیده         پر از سکه های طلاست
نمی دانم از فلاکت است یا خساست       اما این جا ، کرم ها داخل سیب شهری ساختند
چرا دیوانه ای در گوشم میگوید: " این اجازه برای شهر سازی
عین سخاوت است"؟
دشمنی ام با آیینه از 17 سال گذشت.
اصلا همین آیینه مرا از پا در آورد
بزرگترین اشتباه، هم رفاقت با او بود
خودش شاهد بود که دیروز بود باز به گریه ام انداخت ...
غیب شدن سماق به خاطر نگرفتن عیدی قبول
اما تو می دانی بقیه ی سین ها پشت کدام توجیه قایم شده اند؟
ظاهراً قرآن با همین رنگهای ِ بی رنگی می سازد.
چرا این تخم مرغ ها سرخ شده اند ، نمی دانم.
چشمانم که آن ها را زرد می دید.
باز هم به خود سیلی زدند؟ شاید گنجی قارونی پیدا کرده اند!
پله ها هم تمام شدند اما هنوز نمی دانم این سفره این جا چه می کند؟
اصلا همه چیز و هیچ چیز را رها می کنم ،
اما
با کدام عیدی این دل شکسته خوش حال می شود؟
دیگه داره تموم میشه ، دیگه چیزی نمونده ، متوجه شدی چه زود می گذره؟ لحظه های خوب چه زود می گذره ، چه زود کسانی رو که دوست داری از کنارت می رن یا دست روزگار اون ها رو می چینه. اواخر سال همیشه یه خلا رو احساس می کنم...همون آرزوهای بر بادی که قبلا گفته بودم. انگار یه دقیقه پیش بود ، نه!؟ انگار همین یه ساعت پیش بود ، نه! انگار همین چند روز پیش بود ، نه! انگار همین چند ماه پیش بود ، نه ، نه ، نه! انگار همین پارسال بود که سال تحویل و روز های عید همه ی فامیل دور هم جمع بودند و پیش بزرگ های فامیل می رفتیم. پدر بزرگ عیدی بچه ها و بزرگ تر ها رو از لای قرآن در می آورد و بهشون می داد.. یعنی به همین زودی گذشت؟ انگار دیگه بهارمون طعم خودش رو نداره! چرا؟حالا که ما دلمون برای اونا تنگه چی کنیم؟ چرا باید تا آخر عمر تو سراچه ی ذهنمون لبخند های پدربزرگ و مادر بزرگ مرحوم و ... رو به یاد بیاریم؟ چرا نمیشه واسه یه لحظه هم که شده ببینیمشون؟ می دونم که محاله ، این هم مثل بقیه آرزوهامه ... کاش خدا خاطرات رو از ما می گرفت. کاش یادگاری ها رو ازمون می گرفت که به یاد چیزهایی که با هر تپش زنده تر میشن هر لحظه به لحظه زندگیمون آتیش نگیره و حسرت نکشیم...

از خدا گفتم. شمایی که دارید این متن رو می خونید چه قدر به خدا اعتقاد و ایمان دارید؟ خدایی که مرگ رو از رگ گردن به ما نزدیک تر قرار داد که هیچ وقت به حساب این فاصله ای که تا مرگ داریم خودمون رو آلوده نکنیم. خدایی که کاش با اولین گناه آدم رو از روی زمین بر می داشت تا این همه کفر و ظلم و گناه نبینیم. چرا همه ساکتید؟ یه چیزی بگید، همه شاهدید! چرا خواب غفلت بعضی دل ها رو برده؟ چرا همه خوابیدید؟ جواب بدی ها و گناه ها رو روز حساب کی می خواد بده؟ چرا دیوار های شهرمون هم ساکتند؟ اونا که شاهد همه چیز هستند...

شهر مردگان ...

همه با چهره های خسته چشم های خود را به دور دست ها دوخته اند و
قلب های خود را به امید دیدن نوری وعده می دهند
شهر در نهایت سکوت و خاموشی به سر می برد
کودکان با رفتارشان منتظر اتمام این زندگی اند
با مشت های کوچک خود به پا های این زندگی می زنند تا فلج شود.
بازی های پر شور و گرم آن ها در سرما ی شهر دفن شده اند
اگر دیوار سکوت را بشکنی هزاران هزار فریادهای بی پاسخی را میشنوی که نسل های زیادی به امید شنیدن جواب آن ها گوش های خود را آماده کرده اند
حتی در درون تابوت های سیاه
و تو برای حفاظت از گوش هایت مجبور می شوی دوباره دیوار سکوت را درست کنی .
ساختمان های بلند
سلام های اجباری
چشم های خیس
دوستی های کمرنگ
و شهرمردگان

این جا چند نفر هستن که خیلی وقته تو ماه های عمرشون ، فروردینشون به حراج رفته. اما شاید یه روزی بر گرده ولی می دونم که فعلا چند سالی مونده تا فروردین ما هم بیاد.
گذشت زمان نتیجه اش میشه غم در آینده ، پس تو آینده دنبال چی می گردی؟ تو دلت غم های کهنه نشسته و صدای شکستنت فقط به گوش پیرمرد سر کوچه می رسه ، با این روزگار، رقابت که هیچی، رفاقت هم نباید بکنی... غم امروز رو می خورم ، غم گذشته رو خاطره می کنم ، غم آینده رو... گریه می کنم. آن قدر گریه می کنم که فرشته ها از آسمون بیان زمین و...
_بهار می خواد بیاد باید کار خاصی بکنیم؟ لباس و این جور چیز ها بخریم؟ نو بپوشیم؟ خونه تکونی کنیم؟ نه؟ عید می آد ، همه جا سبز میشه ، شادی هم میاره ، نه؟ اما ، اما دلت رو چی؟ دلت رو هم خونه تکونی می کنی؟ چطوری؟ (( حتما به این سوال جواب بدید))
پ.ن:
مادربزرگ با همان لبخند دل انگیز، برایم قصه می گوید
و پایان قصه
خدا را چه شیرین در دل ها زنده می کند:
"شبپره ها به دور چراغی طواف می کنند
نکند شاپرکم ، چراغی برای پرستش انتخاب کند"

بچه های غم 1 ساله شد

bachehayegham — Mon, 15 Jan 2007 20:29:18 GMT

سلام.

قرار بود دیگه ننویسم اما حیفم اومد که در سال گرد تاسیس وبلاگ مطلبی نزارم. ولی قبل از این که این مطلب رو بخونید ، باید بگم که با در خواست بنده و لطف دوست عزیزم قرار شد مسافر شهر غم وظیفه ی آپ وبلاگ رو به عهده بگیره و از این به بعد هر ماه شاهد 1 مطلب از سوی ایشان خواهید بود.

با تشکر از همه ی کسانی که بنده را در این وبلاگ کمک کردند و با سپاس فراوان از شما عزیزانی که در پست قبلی به بنده و به بچه های غم لطف داشتید و همراه ما بودید...

امروز بچه های غم به خودشون می بالند چون استاد عزیزم لطف کردن و اجازه دادن که شعرشونو در وبلاگ بزارم و این بهترین هدیه بود...

"کابوس"

از وقتش مانده بود که به دنیا آمدم!

و آنقدر بزرگ شدم
که سر زا رفتم !...
دومین آبستنیم

به باکره بودنم ایمان دارد....

تنها شباهتم به بزرگی

دکمه های پیراهنم بود که
با آخرین دندان شیریم افتادند

وقتی 2 سالم شد فهمیدم ...

بی نشان از این نشانه ها در پی چه می گردی ؟

هم آغوشیم با قابله

بعد از 20 سال تمامی ندارد ؟!

این کودک تمامش را
به آسمان بخشیده ...

دنیا دارد از پلک های مادرم می افتد

من از کبوترانی که آبی چشمانش را نمی فهمند بیزارم

اینجا ثانیه ها.....فرسوده ات می کنند

آخر هفته را با آگهی های ترحیم
واقعه بخوان

باید به دست بوس نگاهت اشک روانه کنم ؟!

دیگر از خجالت چشمانت در می آیم !

این شعر پرانتزی ندارد

که نقطه چین های تو را یدک بکشد
اضافات را دیشب
به رفتگر فروختم !

تا حالا 20 سال بزرگتر شدم

و تو ...

این زن هنوز کابوس رفتن تو را خواب می بیند !

من هیچ بلائی بر سر زمین نیاوردم

این اعتراف نبود

اصلا به من چه که
تمام طول هفته را چشم گذاشته ای ؟

من از شبا نه های بی تو
گذر روزهای با تو را
تجربه می کنم
می بینی؟

این سطر ها
هیچ ربطی با روزگارم ندارد

.....

اینها
تعبیر کدام واقعه
کدام کابوس بود؟

"به قلم شاپرک"

قدیما دوست داشتم مترسک باشم ، بعد دوست داشتم که اسطوره باشم و در آخر می خواستم عطا 314 باشم ، اما افسوس که من فقط همانی هستم که می نویسم

با تشکر از دوست مهربان و گران قدرم در وبلاگ شاپرک تنها که صمیمانه کمکم کرد.

خداحافظ
پ.ن:
صفحه ی آخر دفترم سفید است

تو برایم کمی خط خطی اش کن

+تولد هنرمند جاودانه ی موسیقی ایران فرهاد مهراد رو به دوست دارانش تبریک می گم( ۲۹ دی) روحش شاد و یادش گرامی باد